top of page

Hoe ik omga met mijn gevoelens van eenzaamheid

Bijgewerkt op: 1 jan.


Gister heb ik 111 woorden geschreven.

Niet de 1.700 die ik voor ogen had.

Gister voelde ik me niet blij.

Gister voelde ik me niet verbonden met mezelf.

Gister voelde ik me bij vlagen eenzaam.


Gister was gister.

Vandaag is een nieuw dag.

Vandaag voel ik me verbonden met mezelf.

Vandaag voel ik me optimistisch.

Vandaag voel ik me bij vlagen blij.


Vandaag is vandaag.


Ik voelde die vlaag van eenzaamheid al een paar dagen in me opborrelen.

Als een soort van rijzende zon, alleen iets minder warm :).


In mijn meest recente podcast vermeldde ik tussen neus en lippen door dat eenzaamheid één van de meest donkere thema’s in mijn leven is.

Niet nu in Corona tijd, maar “gewoon” al mijn hele leven.

Eenzaamheid wandelt af en toe een momentje met me mee.

Een momentje kan 2 minuten duren, 3 uur of 2 dagen. Ik liet dat aan de buitenwereld nooit zien.


Voor de buitenwereld deed ik alsof alles altijd koek en ei was, ook al ervoer ik op dat moment gevoelens van eenzaamheid. Ik ben de enthousiaste, energieke Rianne.

Dat is het beeld dat ik aan de buitenwereld liet zien.

Ook aan de mensen die het dichts bij mij staan.


Die enthousiaste, energieke Rianne, dat ben ik ook. Vaak.

Maar eenzame Rianne ben ik ook. Soms.


Die eenzaamheid hoort ook bij mij.


Dat kon ik heel lang niet hardop zeggen want ik vond dat ik niet zo zielig moest doen.

Ik moest niet zeuren, ik heb een fantastisch leven, prachtig huis, fijn werk, heerlijk lieve vrienden.

Ik had geen recht om me eenzaam te voelen.

Er zijn duizenden mensen die het veel slechter hebben dan ik.

Die hebben recht om eenzaam te zijn. Ik niet.

Je eenzaam voelen lost ook helemaal niks op, dus kop op, weer door.

Blijf positief.


Dit waren sommige van de woorden waarmee ik mezelf streng toesprak. Vooral als ik weer aan het einde van zo’n eenzaamheid golf zat.


Als ik midden in zo’n golf zat, dan was er nog geen ruimte voor die strengen woorden.

Wat ik op zo'n moment deed was juist compleet wegduiken voor alles en iedereen.

Ik verdween gewoon even uit het openbare leven.

Dat is heel makkelijk als je alleen woont.

Ik verzamelde heel veel lekkere (ongezonde) dingen om me heen, samen met een berg video’s of later Netflix. Ik kon dan dagen achtereen zo doorbrengen. Mezelf voorhouden dat dit was wat ik nu wilde en nodig had. Dat dit “selfcare” was.


Ik verdoofde op die manier mijn gevoelens.

Ik ging ze uit de weg.


Toen ik nog een vet drukke (interim) baan van 60+ uur per week had, was overigens dat mijn wegduik ding.

Ik verschuilde me onder het mom van veel te druk zijn, eindeloos blijven werken.

Ik had niet door dat ik totaal niet meer productief was.

Ik bleef gewoon werken aan dingen die helemaal niet belangrijk waren maar ik maakte ze belangrijk.

Geen tijd meer voor vrienden onder het mom van “ik heb het te druk”.


Wegduiken in volledige apathie of juist de andere kant op door mezelf onder te dompelen in werk zijn mijn twee overlevingsmechanismen.


Alles om maar echte verbinding met mezelf en anderen en het voelen van mijn gevoelens uit de weg te gaan.


Ik wilde me helemaal niet eenzaam voelen.

Want dat doet echt serieus pijn.

Niet de pijn van een hamer op je duim, maar een diep verscheurend hartzeer.

Een pijn die je zo hard laat huilen dat je van ellende niet weet of je ooit nog kan stoppen.

Een pijn die door je hele wezen gaat.


Mezelf toestaan dat te voelen is het pijnlijkste en moedigste wat ik ooit heb geleerd.


In Januari 2017 stapte ik op een vliegtuig naar Perth, Australië.

Na een periode van mezelf bijna weer over de kop werken, wist ik even niet zo goed meer wat ik nou wilde qua werk. Ik wilde vooral even rust.

Tijd om na te denken over waar ik echt blij van word. Het idee was dat ik met een vette 4 wheel drive auto met tent op het dak door Australië ging rijden. Een sabbatical van 6 maanden tot een jaar. Dat was mijn plan.


Omdat ik toen ook al wist dat eenzaamheid best eens de kop zou kunnen steken had ik 20 mensen die mij het meest dierbaar waren gevraagd of ze me een brief wilde schrijven die ik mee kon nemen. Die brieven kon ik dan lezen als ik het even zwaar had, om me zo toch verbonden te voelen.


17 Januari nam ik afscheid van zo’n 15 mensen op Schiphol. Mensen waar ik van hield.

Heel emotioneel want ik wist niet wanneer ik ze weer terug zou zien.


Na een korte stop van een paar dagen in Singapore landde ik op 21 januari in Perth.

Mijn missie die eerste dagen was het vinden van een waanzinnige auto met alles erop en eraan.

Die vond ik.


Een vette Mitsubishi Pajero 4WD met koelkast, 40 liter waterreservoir en een fantastische tent op het dak die ik zelf in en uit kon klappen.


Ik was klaar voor het avontuur.