top of page

Hoe weet je of je al volgens je Human Design werkt?

Bijgewerkt op: 1 jan.


“Kakkerdekak, hier zijn we net ook langsgekomen.

We hebben een paaltje gemist.”


Het miezert, mijn voeten doen zeer en ik word met de minuut chagrijniger.

Ik foeter tegen Lucretia.


Leuk joh, een toffe wandeling van een uurtje.

We zijn twee uur verder en ergens hebben we een afslag gemist...



Die routepaaltjes zijn reuze handig (als je de goede volgt).


Die vertellen je of je een beetje lekker op de route zit.

Of, zoals in ons geval, niet.





Jouw Human Design kent ook routepaaltjes.


Eentje voor als je goed op jouw paadje loopt en eentje als je van je padje af bent.


Manifestor

Als jij je van binnen helemaal zen voelt ook al is er chaos om je heen, ben je goed bezig.

Als je je mateloos irriteert aan iedereen om je heen, steeds bozer wordt en je wilt vooral met rust gelaten worden. Tja, dan ben je van je padje af.


Manifesting Generators & Generator

Als jij gedurende de dag een paar keer voldaan zucht is dat het signaal dat je helemaal het juiste pad aan het bewandelen bent. Roep je vaker dan eens kakkerdekak omdat het niet lukt en raak je steeds gefrustreerder: rode vlag!! Het is tijd om een afslag richting voldoening te nemen.


Projector

Kan jij terugkijken op de dag en die momenten benoemen waarin je jezelf erkenning gaf of, nog toffer, je voelde dat een ander zich beter ging voelen mede door jouw inbreng: more please, dit is jouw pad! Maar als je ‘s avonds totaal verongelijkt aan het avondeten zit omdat je je buitengesloten voelde of bitter omdat niemand je serieus nam, dan weet je dat je van je padje bent gelopen.


Reflector

Je leven is nog net geen Alice in Wonderland, maar die toffe gevoelens van verrassing, dat is jouw routepaaltje. Laat je je nog verrassen? Of is het vaker teleurstelling dat je voelt, rode vlag, tijd om de verwondering weer op te zoeken!



Van het pad af


Soms merk je dat je vaker dan je wil de ‘uit je kracht’ paaltjes aan het volgen bent.

Je blijft hangen in frustratie, irritatie, verongelijktheid of teleurstelling en het lijkt steeds erger te worden.


Laat ik even het klassieke schoonmoeder voorbeeld gebruiken.


Die allereerste ontmoeting met je schoonmoeder is een beetje spannend.

Je ontmoet de moeder van die man of vrouw waar je hopeloos verliefd op bent.

Zijn of haar moeder heeft dat prachtige mens voortgebracht, dus dan moet zij ook wel leuk zijn toch?

Maar dan, op een dag doet of zegt ze iets wat je een beetje vreemd vindt.

Je wuift het nog weg, maar hey, de volgende keer dat je haar ziet doet ze het weer.

Het wordt een dingetje. En elke keer dat je haar ontmoet merk je dat dingetje op.


Je schoonmoeder schuift elke keer een beetje op op jouw zelfverzonnen schaal van ‘ze doet iets raars’ naar ‘ze is raar’.

Het lukt je niet meer om haar in een ander licht te zien.

Nu is ze zo.


Je irriteert je er elke keer aan.

Je ziet de dingen die ze wel fantastisch doet of zegt überhaupt niet meer.

Je praat er zelfs over met je vriendinnen en het ding wordt groter en groter.


Herkenbaar?


Je bent de routepaaltjes die je uit je kracht brengen aan het volgen.


Jij irriteert je.

Jij hebt daar de aandacht op en voor.

Jij praat erover met je vriendinnen.

Je maakt het groter en groter.


Elke keer dat je er aandacht aan schenkt kom je weer langs je frustratie pa